ο δημόσιος χώρος

Τρίτη 14 Φεβρουαρίου 2017

Εργαστήρι κατασκευής αποκριάτικης στολής με θέμα "δημόσιος χώρος"

Το Σάββατο 18 Φλεβάρη κατά τις 2.00, λίγες ώρες δηλαδή πριν το αποκριάτικο πάρτυ του σχολείου, λέμε να δοκιμάσουμε τις γνώσεις και τις τεχνικές μας στις αποκριάτικες στολές…Πάνω απ όλα όμως λέμε να δημιουργήσουμε και να γελάσουμε!!!!!!!!!!!!
Θέμα μας: Ο δημόσιος χώρος (και ότι προκύψει…)
Μπορείτε να φέρετε: ανακυκλώσιμα υλικά, σακούλες σκουπιδιών και χρωματιστές, υφάσματα, καλαμάκια (ξύλινα και πλαστικά), μπουκάλια πλαστικά, Cd, κορδέλες, χαρτόκουτα, επίσης αξεσουάρ (καπέλα, γυαλιά, περούκες, στέκες, κά) και παλιές αποκριάτικες στολές για μεταποίηση, και όλα αυτά θα τα συνθέσουμε με: πιστόλι θερμής σιλικόνης, ατλακόλ, ψαλίδι, κοπίδι, διακορευτή, λάστιχα πετονιά, κλωστές, σακοράφες, συρραπτικό, χαρτοταινία κ.α...
Σας περιμένουμε στο σχολείο, με όποια και όσα υλικά μπορείτε να βρείτε, αλλά κυρίως με ιδέες και διάθεση!

Απαραίτητη παρουσία και συνεργασία γονιού και μαθητή!

(Παράλληλα θα προετοιμαστεί και η συμμετοχή του σχολείου στην αποκριάτικη παρέλαση της επόμενης ημέρας)

http://dimosiosxwros.blogspot.gr/2017/02/blog-post_7.html

Τρίτη 7 Φεβρουαρίου 2017

Ο δημόσιος χώρος ως στολή αποκριάς ή ως ο ενδιάμεσος χώρος ανάμεσά μας

Ο δημόσιος χώρος σαν θέμα αποκριάτικης στολής, κόντρα στην φτήνια και την αναπαραγωγή brandnames των μεγάλων εταιριών παραγωγής μαζικού θεάματος. Ο δημόσιος χώρος σαν το κενό ανάμεσά μας, έξω από τις στολές μας.

Γιατί δεν φτιάχνουμε πια, μόνοι μας τις στολές μας; Να μια καλή ευκαιρία και πολλές δοκιμασμένες ιδέες.

It was 1931--the skyscraper era. At a ball in New York City, architects dressed as buildings they had designed:
L-R: A. Stewart Walker (Fuller Building), Leonard Schultze (Waldorf-Astoria), Ely Jacques Kahn (Squibb Building), William Van Alen (Chrysler Building), Ralph Walker (1 Wall Street), D.E.Ward (Metropolitan Tower), Joseph H. Freelander (Museum of New York).

http://www.themobilestudio.co.uk/project/skyline-of-london/

De Kiriko- Diaghilev

Miro- Ninety years

Mikhail Larionov

Oskar Schlemmer-Das Triadische Ballet

*οι συλλογή φωτογραφιών είναι από τη συνάδελφο εικαστικό - εκπαιδευτικό Μάγδα Λάμπροπούλου

Παρασκευή 3 Φεβρουαρίου 2017

Ένας Συνδυασμός Δημόσιου και Ιδιωτικού Χώρου

Μια Βόλτα στο 1ο Νεκροταφείο Αθηνών

Προερχόμενοι από διαφορετικές εποχές και από διαφορετικά πεδία δόξας, στο 1ο Νεκροταφείο Αθηνών, συναντούνται επιφανείς προσωπικότητες της νεώτερης Ελληνικής ιστορίας.

Ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης και ο Αδαμάντιος Κοραής, βρίσκονται με τη Σοφία Βέμπο, με τον ηθοποιό Λάμπρο Κωνσταντάρα, τους πολιτικούς Αβέρωφ και Ανδρέα Παπανδρέου, ενώ μαζί με αυτούς διατηρούν οίκους οι οικογένειες εφοπλιστών Γουλανδρή και Εμπειρίκου.

Η είσοδος του 1ου Νεκροταφείου Αθηνών

Τους τάφους και τα μνημεία πολλών ακόμα
προσωπικοτήτων, μπορεί κάποιος να τους
επισκεφτεί στο χώρο του νεκροταφείου.

Μια μεγαλοπρεπής είσοδος οδηγεί στο χώρο
που εκτός από επιφανείς Έλληνες, βρίσκονται και κάποιοι που είχαν τις προσβάσεις και την
οικονομική δυνατότητα να αγοράσουν κάποιον
τάφο. Άλλοι είναι παλαιοί Αθηναίοι και εκεί
ήταν ο τόπος ταφής τους, στα πρώτα χρόνια της Ελλάδας μετά την απελευθέρωση από τους
Τούρκους.

Αγάλματα και κτίσματα από τον προ-προηγούμενο αιώνα, συνυπάρχουν. Εδώ η δόξα συναντά τη ματαιοδοξία και η μεγαλοπρέπεια το νεοπλουτισμό. Δεν λείπει φυσικά και η απλή ανάγκη επίσκεψης από τους ζώντες συγγενείς και φίλους, στους νεκρούς ανθρώπους τους.

Η Κοιμωμένη του Χαλεπά

Ας κάνουμε όμως κάποιους συλλογισμούς σχετικά με τη χρήση των χώρων του νεκροταφείου. Καταρχήν εφόσον οι τάφοι αγοράζονται και ανήκουν στις οικογένειες των νεκρών, μπορούν να θεωρηθούν ιδιωτικοί χώροι.

Στους διαδρόμους όμως και στους λοιπούς κοινόχρηστους χώρους, κινείται κάποιος ελεύθερα όπως θα συνέβαινε σε έναν δημόσιο ή κοινωφελή χώρο.

Θα πρέπει επίσης να σημειώσουμε ότι πολλοί τάφοι όπως η Κοιμωμένη του Χαλεπά είναι έργα τέχνης, ενώ κάποιοι όπως του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη ή του Αδαμάντιου Κοραή είναι μνημεία. Όλα μαζί εκτίθενται στο κοινό όπως σε ένα μουσείο. Σε αυτήν την περίπτωση ίσως μπορούμε να θεωρήσουμε ότι το 1ο Νεκροταφείο Αθηνών έχει χρήση ενός κοινωφελούς χώρου.

Ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης

Εδώ προκύπτει κάποιο συμπέρασμα ότι δηλαδή το 1ο Νεκροταφείο Αθηνών είναι ένας χώρος που αρμονικά συνυπάρχουν η ιδιωτική με τη δημόσια χρήση.

Αρκεί βέβαια, όποιοι κάνουν χρήση του χώρου ως νεκροταφείο για τους νεκρούς συγγενείς τους, να γνωρίζουν ότι θα ανεχθούν τους επισκέπτες των μνημείων, καθώς και τους ματαιόδοξους που θέλουν να επιδείξουν πλούτο και ισχύ. Οι δε επισκέπτες των μνημείων θα πρέπει να σέβονται το χώρο όπως άλλωστε θα έκαναν σε ένα μουσείο.

Το 1ο Νεκροταφείο Αθηνών είναι ένας χώρος που συνυπάρχουν αρμονικά η ιδιωτική με τη δημόσια χρήση

Τρίτη 31 Ιανουαρίου 2017

Σύνοψη- Συμπεράσματα 1ης συνάντησης του Προγράμματος «Ο Δημόσιος Χώρος ως σημείο συνάντησης του λόγου, της χειρονομίας και της παρουσίας του ατόμου»

Η 1η συνάντηση του Πολιτιστικού Προγράμματος «Ο Δημόσιος χώρος…» πραγματοποιήθηκε στο 7ο Δημ. Σχολείο Αγ. Παρασκευής το Σάββατο 28-01-2017.
Παρευρέθηκε η πλειονότητα των γονιών και μαθητών που συμμετέχουν στο Πρόγραμμα και έχουν εκδηλώσει το ενδιαφέρον τους, συμβάλλοντας με φωτογραφικό και άλλο υλικό στα διαδικτυακά μέσα που είναι διαθέσιμα από το Πρόγραμμα.
Στη διάρκεια της παρουσίασης του υλικού και της συζήτησης που ακολούθησε, δόθηκε η ευκαιρία, κυρίως στα παιδιά, ν α μιλήσουν για τις φωτογραφίες που τα ίδια τράβηξαν και να τις σχολιάσουν. Στη συνέχεια, όλοι εξέφρασαν τις εντυπώσεις και τον προβληματισμό τους γι α τον Δημόσιο χώρο, σε μια συζήτηση που εστιάστηκε στις παρακάτω θεματικές:
- Η Αναζήτηση του φαντασιακού και του άυλου στο Δημόσιο χώρο, πρωτίστως από τα παιδιά.
- Η αέναη διαμάχη μεταξύ προτεραιοτήτων, δράσεων και χρήσεων στο Δημόσιο χώρο με όλες τις αντιφάσεις και τις συγκρούσεις της.
- Η έκφραση δυσαρέσκειας απέναντι σε πρακτικές που περιορίζουν , βρωμίζουν, εμποδίζουν την πρόσβαση, την κίνηση και εν τέλει την ίδια τη χρήση του χώρου αυτού.
- Ζητήματα αισθητικής του χώρου σε σχέση με την ανθρώπινη χειρονομία, την ανθρώπινη παρουσία και το πώς -και με ποιες προϋποθέσεις υπεισέρχεται η έννοια της τέχνης.
- Η ευχαρίστηση και οι έκπληξη που αισθάνεται κανείς αντικρίζοντας κρυμμένες δυνατότητες και ανακαλύπτοντας λανθάνουσες δυναμικές και όμορφα θαμμένα μυστικά στον Δημόσιο χώρο,
- Η έννοια των ορίων, των απαγορεύσεων, των περιορισμών, των «κόκκινων γραμμών», μεταξύ ιδιωτικού και Δημόσιου χώρου.
- Η σύγχυση που προκαλούν κάποια αντικείμενα ή έννοιες όταν μεταφέρονται έξω από τον «φυσικό» τους χώρο - πλαίσο (δυο καρέκλες στο δρόμο, ένα χαλάκι στο πεζοδρόμιο κά), αλλά και ο πλούτος του αστικού εξοπλισμού (οι σχάρες ομβρίων, τα «καπάκια» της ΕΥΔΑΠ κά)
- Η Απουσία του ανθρώπινου παράγοντα. Από πρωταγωνιστής και κυρίαρχος στα δρώμενα του Δημόσιου χώρου, στην παρουσίαση ο ρόλος του περιορίστηκε σε παρατηρητή και σχολιαστή του πολιτισμού του.
- Το ιδιοκτησιακό καθεστώς κάποιων «χώρων» - μεταξύ αυτών και το νερό ή ο αέρας-, και η ασάφεια που το διέπει.
- Η ευθύνη που έχουν και οι ίδιοι οι χρήστες του Δημόσιου χώρου για καταστροφές και παρεμπόδιση, λειτουργώντας σε διαφορετικό πλαίσιο/συνθήκες.
Τέλος, από τον συντονιστή της συζήτησης ζητήθηκε:
- Η συνδρομή όλων των συμμετεχόντων -εκ περιτροπής;- στη διαχείριση της αλληλογραφίας και της επικοινωνίας τους με τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης,
- Η προσπάθεια να οπτικοποιήσουν οι συμμετέχοντες το επιθυμητό – γι αυτούς- αποτέλεσμα, το τελικό πρότζεκτ του Προγράμματος , έστω αδρά και σχηματικά.
- Στο τέλος της συζήτησης, προτάθηκε στα παιδιά που ήταν παρόντα να φωτογραφίσουν τις καταστροφές που έχουν προκληθεί από τα ίδια, στο σώμα του σχολικού κτιρίου.
Ευχαριστούμε όλες και όλους - και ιδιαίτερα τα παιδιά- για την παρουσία και την πολύτιμη συνεργασία σας, στη διερεύνηση των σύνθετων προβλημάτων αλλά και προκλήσεων που άπτονται της παρουσίας και της χειρονομίας μας, στο Δημόσιο Χώρο.